و قصّه کرد... بفرما که موقع سفر استمسیر را به من آموخت؛ - راه، بال و پر است -برای رفتن از این روزها نشانم داددو بالِ عاصی و فرمود: - درّه پُر خطر است -غروب بود به حرف آمدیم با صخرهو قصّه کرد در این بی

دوست داشتم ببینمت
حتی اگر خیلی کوتاه،
انسان با دیدن می تواند سنگینی برخی چیزها را تحمل کند
می تواند تسکین پیدا کند
حتی می تواند به ساختنِ رویاهایش ادامه بدهد.
طبیعی است که تو اینها را نمی فهمی.
یک انسان برای فهمیدن
باید برخی کمبودها را داشته باشد

رمان معاصر ترک
اوغوز آتای
ترجمه: وحید طلعت